Op vrijdag 17 juni 2016 stond ik te juichen (en tequila te drinken) samen met mijn vrienden in de hal van Colegio Arubano toen ik mijn naam op een van de lijsten met vwo-geslaagden zag.

‎Geschreven door:
Juan Pablo Aguirre Broca
Oud-leerling Colegio Arubano

Op de middelbare school moest ik in vwo-3 een keuze makken tussen verschillende vakken om mijn ‘MM-pakket’ te vullen. Ik kon voor ‘makkelijke’ keuzevakken gaan (Spaans of Aardrijkskunde bijvoorbeeld), maar ik koos voor een uitdaging: Frans. Uiteindelijk werd dit een van de beste beslissingen die ik ooit heb genomen. De opvolgende drie jaren Frans waren vol huiswerk en leerzame – maar ook hilarische – momenten; zoals toen we probeerden alleen Frans te spreken in de vierde klas… c’était très dificile! De toetsen waren ook niet altijd makkelijk (vooral de grammatica en schrijftoetsen niet), maar toch vielen mijn behaalde cijfers voor Frans nooit tegen. Als examenkandidaat was ik niet de beste van het jaar, maar dat was helemaal niet erg, want toch ben ik geslaagd met een 8 als eindcijfer voor Frans. Een van de redenen daarvoor was dat mijn lerares, mevrouw Couprie, elk van haar studenten in vwo-4 aan een Belgische student had gekoppeld als penvrienden. Op die manier zouden wij dan de Belgen Nederlands leren, terwijl zij ons Frans leerden. Dit heeft mij veel geholpen met mijn vaardigheden. Bovendien heb ik een hele goede vriendin gemaakt: Margaux. We hebben elkaar al drie keer ontmoet: een keer in Antwerpen, een andere keer bij haar thuis in Ath, en amper drie maanden geleden hebben we samen Brussel verkend.

Universiteit
Ik verliet Colegio Arubano in 2016 om Internationale Betrekkingen en Internationale Organisaties te gaan studeren aan de Rijksuniversiteit Groningen. Dit was geen verrassing (voor niemand eigenlijk), omdat ik altijd betrokken was bij de politiek, verenigingen en vrijwilligers organisaties op Aruba. Kortom, het gaat prima met mij in Nederland. Ik voel me zelfs thuis als ik er ben. Mijn studie werd nog leuker toen ik een vreemde taal kon kiezen om er meer bekwaam in te worden. Natuurlijk hoefde ik hier geen seconde over na te denken. Ja! Ik schreef mezelf meteen in voor Frans, omdat ik van de taal houd en omdat het internationaal gezien een zeer belangrijke taal is.

Maar… toen begon het écht!
Stel je voor, na vier jaar Frans op de middelbare school krijg je een B1+ niveau voor Frans. Op de universiteit ga je van B1 naar C1 in maar drie semesters (anderhalf jaar). Dat betekent dus: héél veel huiswerk en bijna continu Frans spreken binnen en buiten het klaslokaal. De tentamens worden ook uitdagender. Bovendien, net als in vwo-6, richtten ze zich meer op schrijf- en spreekvaardigheid, dus minder op grammatica en woordenschat. Mijn laatste tentamen bestond uit een wetenschappelijk artikel dat ik in het Frans moest schrijven (2500 woorden), met daarnaast een presentatie in het Frans van vijftien minuten voor een klaslokaal vol studenten van verschillende jaarlagen.

De zon zal altijd schijnen, tenminste in Montpellier
Het is waar dat ik hard moest werken en gelijke tred moest houden met mijn lessen. Maar aan het einde loont het! Nu zit ik vier maanden lang in een ‘Erasmus+’ uitwisseling in Montpellier, Zuid Frankrijk. Het gaat geweldig hier! Ik maak nog steeds wat taalfouten, maar ik kan gemakkelijk gesprekken voeren met mensen en ik begrijp alles wat ze zeggen. Er is nog veel te leren, maar gelukkig zijn al mijn vakken en examens aan de universiteit in het Frans, dus ik verwacht het vloeiend te kunnen spreken en schrijven aan het einde van mijn uitwisseling.

Voor nu geniet ik van het goede weer, het strand, de stad, de cultuur, het eten en natuurlijk: de goedkope wijnen! Tot slot: voor degenen die nu Frans leren: bon courage! Het is een prachtige taal, met een zeer rijke cultuur erachter.